İYİ KİDOĞDUNDAVE.

Megadeth'in Combat Records etiketiyle yayımlanan ilk stüdyo albümü. Dave Mustaine, David Ellefson, Chris Poland ve Gar Samuelson kadrosu; Killing Is My Business, Mechanix ve The Skull Beneath the Skin ile grubun ham, hızlı temelini attı.

Capitol Records dönemini başlatan ikinci albüm. Peace Sells'in unutulmaz bas girişinden Wake Up Dead'in saldırısına kadar politik sözleri ve keskin prodüksiyonuyla Megadeth'i thrash metalin merkezine taşıdı.

1988 tarihli üçüncü kayıt, grubun daha karanlık ve sert yüzünü öne çıkardı. In My Darkest Hour, Hook in Mouth ve Anarchy in the U.K. yorumu; öfke, yas ve sansür temalarını aynı albümde buluşturdu.

Mustaine, Marty Friedman, David Ellefson ve Nick Menza'nın klasik kadrosuyla kaydedildi. Holy Wars... The Punishment Due, Hangar 18 ve Tornado of Souls; teknik gitar işçiliği ve düzenlemeleriyle thrash metal tarihinin başyapıtları arasında yer aldı.

Billboard 200'de 2 numaraya yükselen ve grubun en başarılı ticari dönemi olan albüm. Symphony of Destruction, Sweating Bullets ve Foreclosure of a Dream; daha erişilebilir bir sound'u politik ve toplumsal sözlerle birleştirdi.

Megadeth'in melodik alanını genişlettiği, Billboard 200'de 4 numaraya ulaşan altıncı stüdyo albümü. Train of Consequences ve A Tout le Monde, grubun sertliğini daha duygusal ve akılda kalıcı nakaratlarla taşıdı.

Thrash köklerini radyo dostu yapılarla birleştiren yedinci albüm. Trust, Billboard Mainstream Rock listesinde 5 numaraya kadar çıkarken Vortex ve FFF daha hızlı Megadeth tarafını korudu.

1999'da yayımlanan Risk, grubun geleneksel thrash formülünden bilinçli biçimde uzaklaşıp daha deneysel ve melodik düzenlemeler denediği albüm. Crush 'Em ve Breadline, bu farklı yönelimin en çok konuşulan parçaları arasında oldu.

Risk sonrası daha klasik bir Megadeth kimliğine dönüşü temsil ediyor. Dave Mustaine'in vokal ve gitarlarının merkezde olduğu albüm, Dread and the Fugitive Mind ve Hangar 18 devamı niteliğindeki parçalarıyla Vic Rattlehead dönemini yeniden öne çıkardı.

Başlangıçta Dave Mustaine'in solo albümü olarak tasarlanan kayıt, sözleşme yükümlülükleri nedeniyle Megadeth adıyla yayımlandı. Blackmail the Universe, Die Dead Enough ve Of Mice and Men; grubun yeniden sert, politik ve kişisel bir çizgiye döndüğünü gösterdi.

Roadrunner Records döneminin ilk albümü ve Billboard 200'de 8 numaraya çıkan güçlü bir geri dönüş. Washington Is Next!, Gears of War ve Cristina Scabbia düetli A Tout le Monde; modern prodüksiyonla politik öfkeyi buluşturdu.

Chris Broderick'in gitarist olarak ilk kez yer aldığı Endgame, grubun thrash köklerine en net dönüşlerinden biri. Dialectic Chaos, This Day We Fight! ve Head Crusher; yüksek tempolu riffleri ve keskin gitar sololarını öne çıkardı.

Adını grubun on üçüncü stüdyo albümü olmasından alan kayıt, David Ellefson'ın dönüşüyle dikkat çekti. Public Enemy No. 1, Never Dead ve Whose Life (Is It Anyways?) klasik Megadeth saldırısını daha modern bir prodüksiyonla sundu.

Billboard 200'de 6 numaraya yükselen Super Collider, grubun daha geniş melodik yapılara yöneldiği albüm. Kingmaker ve Built for War sert tarafı korurken başlık parçası farklı dinamikleri denedi.

Kiko Loureiro ve Chris Adler'ın yer aldığı kadroyla kaydedilen Dystopia, Billboard 200'de 3 numaraya çıktı. Fatal Illusion ve The Threat Is Real'in ardından gelen başlık parçası, Megadeth'e 2017'de ilk Grammy'sini kazandırdı.

Uzun bir aradan sonra gelen on altıncı stüdyo albümü, grubun karanlık ve hızlı tarafını yeniden öne çıkardı. We'll Be Back, Night Stalkers ve Soldier On!; pandemi sonrası dönemde Megadeth'in enerjisini koruduğunu gösterdi.

Grubun kendi adını taşıyan on yedinci ve final stüdyo albümü 23 Ocak 2026'da yayımlandı. Tipping Point ile açılan dönem, Billboard 200'de 1 numaraya ulaşarak Megadeth'in kariyerini grubun adı kadar büyük bir kapanışla noktaladı.